WoordPijn

Elodie, mijn buuf, kwam vandaag mondvoer brengen voor het souperen. Ballekes in tomatensaus. Het grut smulde ervan. Ik kan wel koken. Zij weet dat het lastig is om mijn labeur te combineren met een heel huishouden en dat mijn budget beperkt is. Zelfs op een druilerige zondag als deze komt zij dan nog weleens langs. Als tegenprestatie repareer ik af en toe het nodige bij haar. Zij is al wel over het verlies van haar wederhelft heen. Dat is dan alweer zes jaar geleden. De beste broger ligt met een houten jas aan de boterbloemen omhoog te duwen. Ik schrijf dat zij eroverheen is, maar zij palavert er liever niet over.  

Haar telg – Jeroom – is acht jaar en komt weleens over de vloer om te spelen met Iwan en Livin. Zij schelen wat jaartjes, maar vermaken zich pertang prima. Het geeft hun een gevoel van verantwoordelijkheid, me dunkt. Het geluk dat ik dan in hun kijkers zie is boven beschrijving. Als Livin 1 van de 99 speelt en Iwan en Jeroom braaf met de armen over elkaar doen alsof zij in de schoolbanken zitten, dan smelt mijn hart. Het is voor dit geluk dat ik elke dag mezelf bijeenraap om te labeuren en ervoor te zorgen dat ik hen kan voorzien in, dan in ieder geval, het minimale dat zij nodig hebben. 

Elodie had een flesje most meegenomen voor ons. Terwijl er druk gespeeld werd, lepperden wij de drank weg. Het was niet genoeg om lichtelijk gemarineerd van te geraken, maar wel om even de sores van alledag te vergeten. Het is een lieve nimf en soms vermoed ik dat er meer schuilt achter deze liefdadigheid. Ik ben emotioneel alleen nog niet bereikbaar hiervoor. Daar is zij zich wel van bewust, me dunkt.