WoordPijn

Hoe entameert iemand een dagboek? Wie was het die eris heeft betoogd dat een reis van duizend vademen met slechts één enkele schrede entameert? Het is mij pertang ontschoten. Als men niet weet waarheen men gaat, dan is elke schrede een schrede in de goede richting. Nog zo’n wijsheid waarvan ik niet weet wie het bedacht heeft. Mijn dochter, Livin, zou presumptief zeggen dat ik moet entameren met iets als ‘Lief dagboek’, want zo entameert immers elk dagboek in de literatuur die zij leest en de series die zij kijkt op de dwangbuis. Zo steek ik niet in elkaar. Zij heeft meer weg van haar mater. Dat wil zij niet horen.  

Haar mater is de reden dat ik vandaag ben gaan schrijven in dit boek. Zij en mijn collaborateur Peeters. De beste broger adviseerde mij om het verlies van de nimf des huizes te verwerken door het van mij af te schrijven. Niet dat zij op het knekelakker ligt, maar omdat zij de kuierlatten heeft genomen. Twee jaar geleden koos zij voor een andere basserool. Hij zit beter in de slappe was, is knapper en heeft geen kroost. Zeker en vast bezit hij ook een grotere aanwijsstok. Al mag ik niet meieren.  

Collaborateur Peeters gaf mij zo onlangs dit fraaie boek om mijn gedachtes in vast te leggen. Ik kon geen ‘lou’ zeggen al had ik zo mijn bedenkingen. Nu is het laat en lig ik in bed te spinzen. De wind komt door de kieren van de oude, houten kozijnen heen. Enkel glas en dunne gordijnen. Ik snap ergens wel dat ze de plaat gepoetst heeft, edoch ik kan het maar moeilijk accepteren. Liever had ik hier ook niet geweest; in een achenebbisj kot met vochtige en tochtige kamers. En dan ook nog samen zijn met een broger die net genoeg duimkruid in het laatje brengt om van rond te komen met twee koters. Een rijke basserool met een luxe kot in het kapitaalkrachtigere gedeelte van deze rustieke asfaltjungle is dan zeer aanlokkelijk. 

“Als jij beter kunt, dan moet jij beter gaan”, zei mijn ouwe vaar altijd tegen mij. Zij heeft zijn advies opgevolgd. Ik haat haar en houd van haar. Of ik haar terug zou nemen als ze op de lantoer stond? Dat is een lastige vraag. Livin en Iwan zouden de deur voor haar luifel dichtgooien. Ze hebben al moeite met die paar dagen die ze om de twee weken bij haar – en dus ook hem – moeten zijn. Het moet raar lopen wil zij hier aankloppen. Hooguit om die ene vergeten BH en haar bedlinnen op te halen. Niet dat zij die zaken nodig heeft. Hij heeft mezomme genoeg om het gehele kot te behangen met linnen en bustehouders. Zij zou het doen omdat het van haar is en zij er recht op heeft.